Babam gönderdi sanıyordum...

02/02/2015

VAKFIMIZDAN GÜNCEL HABERLER

02.02.2015


Malatya'ya bağlı Akçadağ ilçesinin Gölpınar köyünde 1982 yılında doğmuşum. Babamın isteği askere gitmek ve Uzman Çavuş olarak kalmakmış. Askere gitmiş fakat cansız bedeni köyümüze dönmüş. Geride gözü yaşlı anne baba, yuvası yıkılmış bir kadın ve hiçbir şeyden habersiz ben kalmışım. Annem başkasıyla evlenip yoluna devam etmiş. Ben dedem ve babaannemle kalmışım.

Çocukluk işte, babamı askerde sanıyordum. Mehmetçik Vakfının gönderdiği kıyafetleri ve parayı babam gönderiyor sanıyordum. İlkokulu köyümüzdeki okulda okudum. Köyde ortaokul yoktu, Mehmetçik Vakfı “yatılı biz okutalım” diyordu. Ama dedem, benim çok istememe rağmen izin vermedi. Tek çare şehirde halamın yanında kalarak okumamdı. 1993 yılında halamın öğretmenlik yaptığı Malatya İmam Hatip Ortaokuluna başladım. Ortaokula başlayınca dedem maaş kartımı verdi ve Mehmetçik Vakfının gönderdiği maaş ile okumaya devam ettim. 1996 yılında ortaokulu bitirmiştim tabi şimdi de lise vardı. Mehmetçik Vakfından arayıp “biz okutalım” dediler. Dedem şehir dışına çıkmamı yine istemedi. Daha fazla halalarımda kalmak istemiyordum. Yatılı okulların sınavlarına girmeye başladım. Özel Turgut Özal Kolejinin sınavında 9’uncu olmuştum fakat tam burslu olamıyordum, sadece indirim kazanmıştım. Gene de okula gidip konuşalım dedik, okul müdürü şehit çocuğu olduğum için tam burslu olarak okuyabileceğimi söyledi. Aile yerine Vakfın arkamda olduğunu hissetmiştim. 1996 yılında liseye başladım. Yurtta kalmak daha zordu, bir tarafının yarım olduğunu insana daha çok hissettiriyor. Mehmetçik Vakfından gelen her aramada, mektupta oturup ağlardım, doğrusu hala gözlerim dolar.

2000 yılında lise bitti ve 2001 yılında İnönü Üniversitesi Sınıf Öğretmenliğini kazandım. Ben de ailem de çok mutluyduk ama kazanmayla bitmiyor ki... Yurdun parası, okul harçları, kitaplar. Bunları maaşımda, dedemde zor karşılayacaktı. Yurda kaydolmaya gittim, yurt müdiresi “sen şehit çocuğuymuşsun Vakıftan belgelerini iste ücretsiz kal” dedi. Ben şaşkınlıktan bir şey diyemedim. Hemen Mehmetçik Vakfını aradım. Okul harcını ve kırtasiye masraflarını da göndereceklerini söylediler. Şaşkınlıkla sevinçten ağlamaya başladım. Sihirli bir el gibiydi artık Vakıf, benim rahatlığım ve okumam için her şeyi düşünen ve yapan bir sihir el. Dedem 11 yaşına kadar Mehmetçik Vakfının gönderdiği maaşları biriktirmiş, Üniversiteye başlayınca verdi. İki yıl sonra dedem Malatya’ya taşındı, onlarla kalmaya başladım. Üniversite boyunca hiç sıkıntı çekmedim. Üniversite boyunca Vakıf sayesinde burslar da aldım.

Meslek hayatıma atıldığımda tercihlerimi yaparken daha fazla çocuğun babasız yetişmemesi için doğuda öğretmenlik yapmam gerektiğini düşünüyordum. Babamı ararmış gibi Vakfı arayıp onlarla konuştum, onlar da kararımın en doğrusu olduğunu söyledi ve destekledi. Bütün tercihlerim doğuydu. 2’nci tercihim olan Şırnak/Cizre Vatan İlköğretim Okuluna tayinim çıktı.

Mehmetçik Vakfı Cizre’de kalabileceğim bir yer ayarladı, herkes annesiyle babasıyla giderken benim yanımda gene Mehmetçik Vakfı vardı. Benim hayatımın kanatsız melekleri oldular.

Nihayetinde burada eşimle tanıştım. Düğünümde yine Mehmetçik Vakfı vardı. Vakıf sayesinde şu an buradayım. Onlara gönülden teşekkür ederim.

Öğretmen Serpil Şahin YARDIMCI



(*) 30’cu Yıl Özel Sayısında yayınlanan söyleşiden 2012

SON HABERLER